November

Ein ikkje så altfor tidleg morgon ligg rimfrosten framleis smurt utover skråningane og hustaka. Eg kunne skrive om sola som fell på Byåsen langt borte ved skyene. Eg kunne skrive om fabrikkpipa som står i relieff ved fjella endå lenger borte, og skinet som gjev røyken frå henne eit rosa skin, lik murveggene på blokkhusa nede i skråninga, eller augo til kjærasten når han må stå opp tidleg og hutrar seg inn i kleda. Eller eg kunne skildra dei lagdelte skyene som dekkjer himmelen jamt, regelbunde, som kremen på bursdagskaka.

Men det eg vel å skrive er:

Ah, endå ein herleg dag som ventar meg!

Desnos

Eg har drøymt om deg så mykje at du ikkje er verkeleg lenger.
Er der framleis tid til å gripe denne levande lekamen
og å kysse denne munnen fødselen
åt røysta eg har kjær?

Eg har drøymt om deg så mykje at armane mine, som har vent seg til
å knuge skuggen din
å kryssast over bringa mi, ikkje ville falde seg om
kurvene i kroppen din, kanskje.
Og som, framfor det sanne åsynet av det som hånar meg
og har styrt meg i dagar og år,
eg hadde vorte til ein skugge kan hende.

Å kjenslevare vekter.

Eg har drøymt om deg så mykje at det ikkje er tid meir
Kan hende eg vaknar
Eg står og søv med kroppen synleg
for alle livets åsyn
Både kjærleiken og du, den einaste
som tel for meg i dag,
eg ville hatt låkare for å røre ved panna di
og lippene dine enn ved dei fyrste lippene
og den fyrste panna som var til.

Eg har drøymt om deg så mykje, gått så mykje, tala,
lege med spøkelset ditt,
så det ikkje er meir att for meg, kanskje,
og likevel, enn å vera spøkelse og hundre gongar
meir skugge enn skuggen som vandrar
og som skal vandre blid
på ditt livs solur.

Etter Robert Desnos

Fint

Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint. Fint.

Så det mesta gjer ildt.

Blund. Varleg

Hjartet mitt bankar,

men ikkje i barm

Det slår i eit eige rom.

Eg går inn i rommet

så hjartet kan gløype meg

(fem hundre liter blod i det)

Der søv eg heilt til

månen skin gjennom veggen.

Vindauge

Utsikt frå lesesalen på biblioteket, Dragvoll. Fjord.

Utsikt frå vindauget mitt, Moholt. Edderkopp.

Nærkontakt. Mishøyrd.

Eos synte seg for meg i dag

der ho strekte dei raudfarga fingrane sine

opp langs fjella og vatnet.

Før eg vakna, høyrde eg ho kviskre

"Sjå'men. Sjå'men."

Så tok ho kraftige tak kring halsen min,

sparkla kroppen min med toreskyer

og svei augo mine med rosevatn.

Blinda ho meg for morgondagen?

Som

oftast må ein berre omfamne røynda slik ho ovrar seg. Rennande appelsinar og gulsmak av fingrane. Høyre på “Ei krasafaren steinbu” medan ein syklar frå skulen i regnet. Tri juice-glas på skrivebordet. To billettar. Eitt rom. Langt tog.

Har du nokon gong tenkt over at jorda er rund og blå som ein banan?

Lukt

Du sildrar ut av kvar ei pore
fordi du sveittar meg så skrikande

handkledet er eit tog som truskar over banene du
har køyrt opp

Dette er ei kvinneleg farge,
dette er portrettet mitt i råme

Sløkkje brann

Ho seier ho skal

leggje seg til å sova

Men i draumane sine

går ho inn på rommet der eg ligg

og set fyr på lakenet mitt

Eg vaknar i ei sky av oske

medan ho tek morgonrøyken sin på senga

og blæs små klumpar av røyk

baklengs gjennom natta

Veldreid

Fordi du kan forme han slik du ikkje vil
formar du han slik han ikkje veit.

I staden for språk
talar du med trådane gjennom huda

hans.

Skallen blir ein potteblå vevnad, andletet ein rufs
(augo er det verste å få til rett)

Magen målar du raud, men
føtene står seigt
i brun leire.

Kunstverket lyt stå på eit rom for å mognast

Kan hende vil
du stille
han ut?