Reisebrev frå Frankrike V

- eller: Lite jobb og mykje moro.

Dagen etter eg la ut den førre posten, vart campusen til universitetet mitt sperra av studentane. Som eit ledd i protestane mot pensjonsreforma hadde nemleg ein del av dei avgjort at det kunne vera verknadsfullt å ta stolar og bord ut av førelesingssalane, for å stenga dørene med dei. Endå to dagar seinare deltok eg på eit Assemblée Générale – eller generalforsamling – der vi skulle røysta for eller mot blokaden. Det var ei merkeleg oppleving: Ved universitetet i Toulouse er det dei politisk engasjerte – les: kommunistiske – studentane som styrer, noko eg i og for seg har sympati for. Folk gjekk nesten i kø etter kvarandre opp på talarstolen for å tiltala møtelyden med “kameratar”, og det vart framheva kor viktig det er at vi studentar viser solidaritet med streikande arbeidsfolk. Store delar av forsamlinga sat og røykte, altså inne i førelesingssalen der møtet var. Sjølv om dette var eit møte der nett kommunistane såg ut til å dominera, vart resultatet av røystinga at blokaden vart heva. Ulempa var berre at dette var torsdag før haustferien, så noko særleg meir skule vart det i alle høve ikkje.

Men haustferie! Vi starta mjukt fredagskvelden – for dei som ikkje heng med, er det prat om den 22. 10. – med å reisa på kino for å sjå den nye filmen til Woody Allen. I og med at vi ville sjå han i originalversjon, fann vi ein kino langt utanfor byen, der korkje Naomi Watts eller Anthony Hopkins var dubba til fransk. You will meet a tall, dark stranger er Allen i godform, og kinoopplevinga vart endå meir forbetra av at sjølve kinobygget var ei slags museumsliknande greie med eigen bar, måleri på veggen og mjuke, raude tysete inne i salen. Triveleg ville ein nordmann ha sagt, og det var det verkeleg.

Vi støytte på eit lite problem då vi skulle reisa inn til byen att. Ingen – les: eg – hadde kome på å sjekka om det gjekk bussar så seint – vi pratar om halv ti-tida på kvelden -, noko det ikkje gjorde. Løysinga var at vi, fem jenter og ein gut, delte oss i to grupper for å haika inn til byen, eller i alle fall til næraste metrostasjon. Gruppa med tri jenter hadde flaks fyrst, men etter ei lita stund stoppa det ein snill kar for oss andre tri òg. Han tok oss med heilt til ein metrostasjon som var mykje nærare byen enn den vi hadde tenkt på, og medan vi sat i bilen, prata vi om filmar og laust og fast med mannen, som mellom anna var fagforeiningsleiar der han jobba, og tykte det var synd at universitetet hadde heva blokaden. Ingen av oss sa noko på akkurat dét, men brått spurte han “Kvar kjem så de frå, med aksenten dykkar?”. Eit aldri så lite slag i trynet for oss som tykte vi prata så bra fransk, men vi kom oss attende til sentrum, og fekk ete eit herremåltid på MacDonald’s før vi tok kvelden.

I haustferien fekk eg òg realisert ynsket mitt om å vitja to byar på B i to ulike land innan ei veke. Ei av dei tyske jentene her nede fekk kjærasten sin på besøk. I og med at dei skulle leiga bil likevel, bad dei med seg meg og ei anna tysk jente på biltur til Barcelona frå tysdag til onsdag. Med ein GPS som heldt på å få oss til å ta åt i motsett retning, susa vi forbi Pyreneane og inn i Spania. Og eg kunne skrive side opp og side ned om alle dei typiske turisttinga vi gjorde, men dei som les dette skjøner sikkert at vi var innom både La Sagrada Familia, La Pedrera og Parc Güell. Vi reiste heim att, kvilte oss ein dag, åt middag torsdag hjå ei anna tysk (den oppmerksame lesar vil sikkert ha skjønt at eg for det meste har tyske vener) jente som òg hadde besøk av kjærasten sin i ferien, og gjorde oss klare til å reisa til Bordeaux på fredag. Åh, Bordeaux! Det er den vakraste franske byen eg har vore i så langt. Vi kom fram tidleg på morgonen, fann ein parkeringsplass utanfor sentrum og betalte 3 – tri – euro for å stå parkert heile dagen, og for fire tur-returbillettar med trikken. Men i Bordeaux er det ikkje berre trikken som er fin; heile byen er så gjennomført 1800-tals at eg nesten vart sliten av det. Eller kanskje det berre var fire dagars veksling mellom fransk og tysk som sleit meg ut? I alle fall var det ein fin tur, Bordeaux òg.

Haustferien vart avslutta med Halloweenfest på laurdag og kafétur med djupe diskusjonar kring illusjonane i menneskelivet på sundag. Måndag sat eg for det meste og las, og var fullt innstilt på å setja i gong hardkøyret for fullt denne fyrste veka etter haustferien. Riktig så smurt skulle det ikkje gå. Det verkar som eg har fått ei form for influensa, i alle fall har eg vondt i både hovud, mage og resten av kroppen. I går prøvde eg å reisa på universitetet, men orka ikkje å gå på førelesing; i dag har eg for det meste sove og ete smertestillande. Eg riv meg litt i håret over at eg kjem endå meir på etterskot med faga eg skal ta her nede, men trøystar meg med at eg får oppleva heilt andre ting her enn heime. Viss eg skulle teke eksamen i alt som er annleis frå Noreg, ville eg nok glatt fått 30 studiepoeng.