Føraren fortel

Du stod på haldeplassen.

Eg kom og tok deg på.

Det var fullt, du måtte stå

mellom stokkar, krykker og sand.

Ved neste stopp nærma du deg døra, men

snudde deg så eg kunne

møta blikket ditt i spegelen

det blikket vart aldri borte

November

Ein ikkje så altfor tidleg morgon ligg rimfrosten framleis smurt utover skråningane og hustaka. Eg kunne skrive om sola som fell på Byåsen langt borte ved skyene. Eg kunne skrive om fabrikkpipa som står i relieff ved fjella endå lenger borte, og skinet som gjev røyken frå henne eit rosa skin, lik murveggene på blokkhusa nede i skråninga, eller augo til kjærasten når han må stå opp tidleg og hutrar seg inn i kleda. Eller eg kunne skildra dei lagdelte skyene som dekkjer himmelen jamt, regelbunde, som kremen på bursdagskaka.

Men det eg vel å skrive er:

Ah, endå ein herleg dag som ventar meg!

Blund. Varleg

Hjartet mitt bankar,

men ikkje i barm

Det slår i eit eige rom.

Eg går inn i rommet

så hjartet kan gløype meg

(fem hundre liter blod i det)

Der søv eg heilt til

månen skin gjennom veggen.

Nærkontakt. Mishøyrd.

Eos synte seg for meg i dag

der ho strekte dei raudfarga fingrane sine

opp langs fjella og vatnet.

Før eg vakna, høyrde eg ho kviskre

"Sjå'men. Sjå'men."

Så tok ho kraftige tak kring halsen min,

sparkla kroppen min med toreskyer

og svei augo mine med rosevatn.

Blinda ho meg for morgondagen?

Sløkkje brann

Ho seier ho skal

leggje seg til å sova

Men i draumane sine

går ho inn på rommet der eg ligg

og set fyr på lakenet mitt

Eg vaknar i ei sky av oske

medan ho tek morgonrøyken sin på senga

og blæs små klumpar av røyk

baklengs gjennom natta

Harmoni

Etter Paul Verlaine, ein tidleg augustmorgon

Det rimer på ruta

slik det rimer på arket

Kva er denne varmen

som diktar på sparket?