meg blir eg sjeldan. Det er mykje vondt i verda, men det nyttar ikkje å ruge på det, tenkje på det. Alt som er vondt og feil er ting som kan forbetrast, som eg er sett på jorda for å gjera betre. Der finst ungar som ikkje får vera ungar fordi foreldra har meir enn nok bry med å passe på seg sjølve. Eg kan hjelpe dei. Eg kan ta på meg å tala for dei. Der finst menneskje med feil religion, hudfarge eller kjønn som ikkje automatisk får den same respekten som eg – ein kristen, kvit mann – får. Det treng ikkje eg å finne meg i, heller. Eg kan protestere, eg kan hjelpe. Kvar dag blir eg sett på prøve, kvar dag takkar eg for prøvene eg blir sett på slik at eg, som aldri har hatt det skikkeleg vondt nokon gong, får lære meg å setja pris på det og å ta på meg ein liten del av ei bør som andre har fått for mykje av.
Dette er kristendom for meg. Å innsjå at Gud finst i kvart levande vesen, og at Han kallar på meg i heile den verkande verda. For den som har ein jobb å gjera, nyttar det ikkje å vera lei seg. Det gjeld å ta opp dei reiskapane du har fått, og arbeide jamnt, trufast og viss på at alt blir betre for kvar gong du kjenner Gud smile i hjartet.
Men nokre gonger blir eg lei meg likevel. I Noreg i dag lever det vaksne, ressurssterke, høgt utdanna menn som kallar seg kristne og som er utstyrte med alt dei treng for å skuve verda åt rette kanten – mot respekt, kjærleik, kjærleik, tryggleik og kjærleik. Desse mennene har berre så mykje dei skal ordne med fyrst. Dei skal boikotte homoliberale biskopar, dei skal protestere mot at menn nussar på barne-TV, dei skal forsvara ei ovsterk militærmakt mot slemme arabarar – mellom mykje anna.
Desse blir eg assosiert med. Det er desse folk tenkjer på når dei høyrer ordet “kristen”. Dette er kjernesaker for mange av dei som er, blir, har vorte kristne. Difor greier eg ikkje å glede meg når eg høyrer om menneskje som skal høyre til same religion som eg. Dei gjer meg redd for å trø feil. Difor er det vanskeleg å skulle vera open om kva ein står for. Fordi “kristen” er eit ladd omgrep. Det har konnotasjonar langt forbi tru, håp og kjærleik. Det er eit omgrep som blir knytt til så mykje anna, så mykje som eg aldri vil kunne stå for, og som eg grøssar av å bli assosiert med. Difor kan eg ikkje kalla meg “kristen” i kvardagen. Det er eit ord som gjer folk redde og skeptiske, som skaper fråstand. Grunnlaget for måten eg lever på er noko eg ikkje kan vedkjenne meg utan å koma med ei mengd presiseringar og orsakingar.
Dette hender det eg blir lei meg av når eg tenkjer på det. Men det er berre endå ei prøve, endå eit arbeid som ligg i hendene mine. Og eg veit at dei som kjenner meg veit kvar dei har meg. Det er berre overfor andre at ordet “kristen” tvinger fram orsakingar, presiseringar, utgreiingar om kva ordet kan innebera. Overfor andre, og sume gonger overfor meg sjølv.
